GEEN NACOMPETITIE VOOR DONK, DONK – Haastrecht 2-3

Door onze razende reporter Joop Spee

Je moest er voor gestudeerd hebben om de diverse scenario’s over welke ploegen er nog voor de nacompetitie in aanmerking konden komen te kunnen volgen. De eenvoudigste was deze: DONK moest thuis van Haastrecht winnen en kampioen UNIO moest thuis tegen ONA zijn sportieve plicht doen en de andere Goudse vereniging aan zijn zegekar binden. In dat geval zou DONK alsnog periodekampioen zijn. Het pakte allemaal anders uit. UNIO incasseerde een regelrechte afgang tegen ONA (bravo, ONA !) en DONK slaagde er niet in om ook maar een schamel puntje aan het duel tegen Haastrecht over te houden (2-3 verlies). De lachende derde voor de laatste periode bleek uiteindelijk Stompwijk, dat Blijdorp versloeg (gefeliciteerd, Stompwijk!).

Kennelijk werd binnen de DONK-gelederen, bestuur en spelersgroep, verwacht dat er nog een toetje in de vorm van de nacompetitie aan zat te komen. Daarna zou dan afscheid genomen kunnen worden van twee matadoren die door hun ijzersterke wedstrijdmentaliteit gedurende een reeks van jaren een voorbeeld voor hun teamgenoten waren geweest. Ik heb het natuurlijk over Nick Sloof en Pascal van Driel. Slechts twee hondstrouwe supporters hadden het gevoel dat de wedstrijd tegen Haastrecht wel eens de laatste van deze twee steunpilaren zou kunnen zijn geweest. Zij zorgden voor een welverdiend blijk van waardering.

DONK startte voor de zoveelste keer in een fantasieopstelling. Jeroen de Jong en Jeffrey Berlijn ontbraken vanwege blessures, Rik Bogaard was op vakantie, Mark van Oosten moest werken en Mike Sluijter had andere bezigheden buitenshuis. Haastrecht van zijn kant moest het doen zonder Mark Korevaar en Robert Dongelmans.

De fase voorafgaand aan het duel was verreweg het meest spraakmakend. Een enorme hoeveelheid rookbommen zorgde ervoor dat de aanwezige astma- en andersoortige longpatiënten ijlings een veilig heenkomen zochten. Beide teams betraden het veld onder begeleiding van jeugdspelertjes van beide verenigingen, waardoor een Champions League sfeertje werd gecreëerd. Toen daarna pupil van de week Damian van Driel, inderdaad de zoon van, ook nog eens onnavolgbaar door de Haastrechtse gelederen slalomde en feilloos scoorde, gingen de toeschouwers er in het heerlijke voorjaarszonnetje eens heerlijk voor staan en zitten.

Helaas, de wedstrijd zelf werd een bittere deceptie en zou eigenlijk schriftelijk kunnen zijn afgedaan, ware het niet dat er ook nog vijf doelpunten vielen.

Al na drie minuten kregen de aspiraties van DONK een gevoelige knauw. Haastrechts middenvelder Job van Welie bediende rechterspits Rik Nap op maat en uit diens voorzet tikte spits Tim Mijderwijk, goed voor zijn man gekropen, de bal behendig achter de onthutste Bas van der Eem, 0-1.

DONK zette daar niets tegenover. De ploeg slaagde er maar niet in om de vrije man te vinden, vooral ook omdat het lopen zonder bal deze middag kennelijk niet aan iedere thuisspeler gegeven was. Op vallend was ook nu weer, dat vrijwel iedere ingooi van DONK resulteerde in direct balverlies.

Nadat Haastrecht in de zevende minuut nog een kans had gekregen om de voorsprong te vergroten (Tim Mijderwijk schoot over na een pass van Stephan Bakker), kwam de gelijkmaker van DONK in de twaalfde minuut volledig uit de lucht vallen. Een goede actie van Imad El Yousfi leidde tot een corner van DONK die door Dave Tol precies op het kopsterke hoofd van de meegekomen Pascal van Driel werd gelegd. De bal verdween onhoudbaar voor keeper Rob de Wit in de kruising, 1-1.

Lang kon de thuisploeg van deze treffer niet genieten. Twee minuten later kwam de bal uit een corner van Haastrechts linksback Niels Mulder vanuit de rebound voor de voeten van de ongedekte Jeffrey de Mooij. Tegen diens uithaal had Bas van der Eem geen verweer, 1-2.

Twaalf minuten later tekende zich een drama af voor de thuisploeg. Imad El Yousfi werd tijdens een rush tot twee keer toe flink aangepakt en reageerde vervolgens in een reflex met natrappen. Scheidsrechter Pasman kon niets anders doen dan hem de rode kaart voorhouden. Daarmee verloor DONK een belangrijk wapen.

Hierna werd de thuisclub zowaar iets feller. Nadat Pascal van Driel terecht geel had gezien kreeg DONK na een goed half uur spelen een kans op de gelijkmaker. Linksback Mohamed Kaddouri trok er tussenuit en zette goed voor. Aanvoerder Ralph Tol kwam een teenlengte tekort om de bal binnen te kunnen glijden.

Vlak voor rust eisten beide partijen nog een keer de aandacht op. Eerst was DONK gevaarlijk toen Dave Tol de bal uit een vrije trap op het hoofd van broer Ralph legde (kopbal net naast) en seconden later vond Stephan Bakker aan de andere kant Rik Nap, die van dichtbij met de buitenkant van de voet keeper Bas van der Eem probeerde te verschalken. De sluitpost bleef echter de baas in deze situatie.

Het was het laatste wapenfeit van een armzalige eerste helft, waarin Haastrecht de bovenliggende partij was.

In de tweede helft kwam DONK met wat meer passie uit de kleedkamer, al was de eerste gevaarlijke actie van Haastrecht. Centrale verdediger Hessel Honkoop knalde hard naast het Goudse doel.

In de vijftigste minuut kwam het tiental van DONK op gelijke hoogte na een goede aanval. Dave Tol vond zijn naar rechts uitgeweken broer Ralph en diens voorzet werd door Mike Hooft binnengeschoten, 2-2.

Hierna gebeurde er lange tijd weinig wat het vermelden waard is. Bij DONK werd de geblesseerde Mohamed Kaddouri vervangen door Mark van Doeland, terwijl bij Haastrecht Thomas Ouwerkerk en Diederik Schroder in het veld kwamen voor Jeffrey de Mooij en Hessel Honkoop. Kort daarvoor had Stephan Bakker nog een uitstekende kans op een hernieuwde Haastrechtse voorsprong laten liggen toen hij alleen op keeper Bas van der Eem afkoerste, maar er niet in slaagde om de doelman te verschalken.

Hoewel bij DONK vooral de broers Tol zich het snot voor de ogen werkten en er van achteruit voornamelijk door Wouter Steenbergen nog enige lijn in het Goudse spel werd gebracht, waren het (terechte) gele kaarten en wissels die het spelbeeld bepaalden. Bij DONK kwam Marco Douma in het veld voor Sven de Wit en bij Haastrecht mocht de jonge Lars Harmsen Niels Mulder aflossen. In de 76ste minuut was er geel voor Haastrechts centrale verdediger Jasper Verkley. Diezelfde speler haalde in de 84ste minuut Tijs Gommans, zojuist in het veld gekomen voor Vincent Berlijn, onreglementair neer, waarna hij kon inrukken met zijn tweede gele kaart.

Nu de zaak met tien tegen tien eindelijk numeriek weer in evenwicht was zou DONK er toch in moeten kunnen slagen om in de slotfase alsnog de volle buit binnen te halen. Het liep allemaal anders, met dank ook aan scheidsrechter Pasman. De arbiter, tot dat moment goed op dreef bij het beoordelen van overtredingen, verzuimde neerhalen van Tijs Gommans te bestraffen, waarna Haastrecht uitbrak. Tot overmaat van ramp besloot de eigenzinnige scheidsrechter ook nog eens het volkomen terechte vlagsignaal voor buitenspel van zijn assistent Addy de Jong te negeren (en dat was niet de eerste keer), waarna tot overmaat van ramp ook Nick Sloof zich liet verschalken en Haastrecht zich moeiteloos naar de 2-3 via Job van Welie kon combineren.

De slotfase was het aanzien niet waard. Haastrecht incasseerde nog drie terechte gele kaarten voor Stephan Bakker (vloeren van Dave Tol), Arjen de Jong en Tim Mijderwijk (beiden wegens het wegtrappen van de bal tijdens een dood spelmoment). Bij DONK probeerde Dave Tol het nog een keer met een verwoestend hard afstandsschot dat gekraakt werd.

Absolute dieptepunt van de wedstrijd was het uitvallen van de pas herstelde Marco Douma met een ernstige knieblessure.

Het bleef bij 2-3 in een treurspel in twee bedrijven, waarin DONK wel wilde maar niet kon en Haastrecht, dat ook nog in theorie kans maakte op de periodetitel, die prijs niet eens leek na te streven, maar toch de gelukkigste was.

De gehele wedstrijd is op film opgenomen door cineaste Desiree Kruijt. Zelfs in een samenvatting zal het harde oordeel moeten zijn dat we hier met een B-film te maken hebben.

Een afscheid dat Nick Sloof en Pascal van Driel zich anders zullen hebben voorgesteld, ondanks de treffers van vader en zoon Van Driel. Er vloeiden rijkelijk tranen, het bier smaakte opperbest en het seizoen zit er op. Haastrecht kan trots zijn op zijn onverwacht hoge klassering. Voor DONK, dat terugkijkt op een seizoen waarin wisselvalligheid hoogtij vierde ( er werden ook slechts twee wedstrijden in dezelfde samenstelling gespeeld) en fraaie prestaties werden afgewisseld door dramatische vertoningen, rest slechts uithuilen en opnieuw beginnen.

Dat opnieuw beginnen dan wel graag in het besef dat adel verplicht en dat dus een goede instelling en wedstrijdvoorbereiding van de spelers verwacht mag worden. Niet iedereen leek zich daar het afgelopen seizoen ten volle van bewust.