DRAW IN THE BATTLE OF THE SHORT ACRES, ONA-DONK 1-1

Door onze razende reporter Joop Spee

“ Voetbal is oorlog!” met deze uitspraak maakte de legendarische trainer Rinus Michels, “de Generaal”, furore in de tweede helft van de vorige eeuw.

En ook in de aanloop naar de Goudse derby tussen ONA en DONK viel het woord oorlog weer. DONK’s trainer Edwin Erwich, “de Kapitein”, sprak er openlijk over en collega Theo van Eck zal er niet veel anders over gedacht hebben.

Alle ingrediënten voor een heuse voetbaloorlog waren dan ook aanwezig. De thuisploeg, die nog wanhopig strijdt om rechtstreekse degradatie te voorkomen en de bezoekers die nog een kans hebben om een periodetitel te pakken.

Het strijdperk was al dagen onderwerp van grootse oorlogszuchtige plannen. Vooruitgeschoven posten van DONK zouden plannen hebben gesmeed om de ruiten van het bastion van ONA geelzwart te spuiten. Het ondergrondse verzet van ONA was echter waakzaam. Bewapend met bouwlampen en een waterkanon zou het fort worden bewaakt tegen deze aanval. Zo eindigde het eerste gedeelte van de strijd al onbeslist.

Vlak voor het duel zorgde vuurwerk voor een oorlogssfeertje. Kanonskogels, lichtflitsen, granaatinslagen, rookbommen, alles kwam langs.

DONK, met als belangrijkste afwezige de geblesseerde Jeffrey Berlijn, was door kapitein Edwin Erwich de natte wei in gestuurd met de slogan van Muhammad Ali: “He who is not COURAGEOUS enough to take risks will accomplish nothing in life”. Vrij vertaald: Als je niet voldoende lef hebt om risico’s te nemen zal je niets bereiken in je leven.

De ploeg verraste met ex- ONA-man Pascal van Driel als gelegenheidsaanvoerder en met –na maandenlange afwezigheid als gevolg van een blessure- eindelijk weer Marco Douma op de bank.

ONA van zijn kant miste de geschorste Wesley Lingen en had ook eindelijk, na maandenlang blessureleed, Chris Langeveld weer op de bank.

Het geeft altijd weer kippenvel, dat afdalen van de steile trap van de kleedkamers van ONA naar het veld. Begeleid door de jongste jeugd van de clubs betraden beide teams het veld.

De volgepakte tribune moest het echter met dit kippenvelmoment doen; veel viel er in het vervolg van de strijd niet te genieten, al deed de beginfase anders vermoeden.

Nadat ONA al in de tweede minuut via rechtsback Mo Arkoub had gezorgd voor de eerste gevaarlijke situatie die eindigde in buitenspel, nam DONK het heft in handen. In de vierde minuut slaagde de defensie van ONA er niet in om een gevaarlijke corner van Dave Tol afdoende weg te werken. De bal belandde op de schoen van Jeroen de Jong en een fractie later moest ONA’s keeper Peter Ernst vissen, 0-1.

DONK bleef de gevaarlijkste ploeg, waarbij spits Ralph Tol tot twee maal toe dreigde te ontsnappen. Eerst schoot hij uit een moeilijke hoek naast en even later kon zijn inzet nog maar net tot corner worden verwerkt. Tussendoor moest DONK’s keeper Bas van der Eem attent blijven op de grillen van de lastige spits Charafeddine Akoub.

In de 14e minuut trok scheidsrechter Gossen, die terecht besloten had het beladen duel kort te houden, de eerste gele kaart. Zakaria Mellah, ONA’s nummer tien, ging op de bon na een tackle van achteren op de enkels van Ralph Tol.

Nadat de jonge Damian van Veen DONK’s keeper Bas van der Eem op de proef had gesteld met een venijnig laag schot, liep ook Donkiaan Rik Bogaard tegen een gele kaart aan wegens onbesuisd inkomen.

In de 22ste minuut liep een vrije trap van ONA vanaf de linkerflank met een sisser af voor DONK. Keeper Bas van der Eem gooide de bal naar Mike Sluijter die de bal op het slechte veld niet goed onder controle kon krijgen. De bal werd opgepikt door Damian van Veen die richting doel van DONK opstoomde en hard afdrukte. Bas van der Eem kon de bal niet klemvast krijgen, waarvan Zakaria Mellah dankbaar profiteerde, 1-1.

Daarna was het kleine beetje rust dat DONK in zijn spel had vrijwel helemaal verdwenen. De bezoekers leken niet meer te durven voetballen en kwamen aan een fatsoenlijke opbouw tegen het fellere ONA niet meer toe.  Veelvuldig vlogen de vuurpijlen over en weer en omdat een oorlog doorgaans niet te winnen is met alleen maar luchtgevechten -je hebt ook grondtroepen nodig- viel er niet al te veel meer te genieten. Opvallend was ook dat de snelle Imad El Yousfi nauwelijks een bespeelbare bal kreeg. Na nog een gekraakt schot van Jeroen de Jong en een pegel van grote afstand van Mark van Oosten (ruim over) ging de eerste helft als een nachtkaars uit.

Leverde het eerste bedrijf al nauwelijks kansen op, in de tweede helft daalde het voetbalamusement helemaal tot een zeer matig niveau. Weliswaar begon DONK veelbelovend met een goede actie van Ralph Tol op de rechterflank, gevolgd door een gevaarlijke voorzet die niets opleverde en schoot aan de andere kant spits Charafeddine Akoub alweer tussen de palen van het doel van Bas van der Eem, op de banken kregen beide ploegen het publiek niet.

De enige grote kans in de tweede helft was voor ONA. Charafeddine Akoub zette de defensie van DONK te kijk en speelde Zakaria Mellah uitstekend aan. De nummer tien haalde verwoestend uit, maar Bas van der Eem redde met twee vuisten ten koste van een corner.

Even rook ONA bloed, maar daar kwam na 65 minuten verandering in toen rechtsback Mo Aarkoub  zijn tweede gele kaart kreeg wegens het onderuit halen van Rik Bogaard. Het betekende de nodige omzettingen bij ONA waar de sterke Mike Degenkamp een linie terugzakte. DONK slaagde er echter niet in te profiteren van de numerieke meerderheid. Edwin Erwich bracht een extra centrumspits met Mohammed Jrezzi in plaats van Dave Tol, maar de invaller ontving binnen de minuut terecht geel na een harde tackle op de enkels van Sylvester Hageman. Het uitvallen van Jeroen de Jong (liesblessure) in de 70ste minuut was een lelijke streep door de rekening van DONK. Zijn vervanger Sven de Wit werkte naar vermogen maar kon niet voorkomen dat DONK moest zoeken naar balans op het middenveld.

ONA bleef met een bewonderenswaardig elan knokken voor elke grasspriet. Daarbij bleven de voorwaartsen Charafeddine Akoub, Zakaria Mellah en Salah-Eddine Habibi voortdurend de aandacht van de DONK-defensie opeisen. Voetbaltechnisch bleef er echter niet veel meer te genieten. De resterende twintig minuten werden gedomineerd door gele kaarten (voor ONA’s linksback Lars Liekelema na een te forse tackle op Ralph Tol; voor Ralph Tol zelf, overigens om onduidelijke redenen; voor Sylvester Hageman die met geel goed weg kwam na torpederen van Ralph Tol; en voor Chris Langeveld die de op drift geraakte Imad El Yousfi neerhaalde). Routinier Chris Langeveld was kort daarvoor na een lange afwezigheid in het veld gekomen. Ook Kelvin Hornes kwam in de ploeg. Damian van Veen en Lars Liekelema mochten gaan douchen.

Bij DONK mocht Marco Douma in de slotfase zijn rentree maken. Hij verving de moegestreden Wouter Steenbergen. DONK drong nog even aan, maar verder dan een hard schot van Rik Bogaard dat werd gekraakt kwamen de gasten niet.

Het bleef bij 1-1 na een duel dat geen winnaar verdiende.

Rest de vraag of voetbal inderdaad oorlog is. Ik zou het om willen draaien: jammer dat oorlog geen voetbal is! Want oorlog mist een scheidsrechter die zegt: “Ho jongens, tot hier en niet verder!”

Door dit resultaat en door de uitslagen van de concurrentie blijft het zowel voor ONA als voor DONK tot en met de laatste competitiezondag op 10 mei nog ongemeen spannend. ONA verwacht door een overwinning bij kampioen Unio rechtstreekse degradatie nog steeds af te kunnen wenden, terwijl DONK bij een overwinning op Haastrecht en een zege van Unio op ONA alsnog periodekampioen is. Een thrillerscenario! Van DONK mag dan wel verwacht worden dat de slogan van Muhammad Ali beter in de praktijk wordt gebracht dan vandaag. Er was veel te weinig lef.