DONK feest er op los na promotie

Door razende reporter Joop Spee.

Wat een ontlading na de fel bevochten zege op Slikkerveer en de behaalde promotie naar de tweede klasse. Uw reporter kwam ogen tekort om de mooie momenten vast te leggen. Een paar pik ik er hier uit: Trainer Edwin Erwich schonk zijn bos bloemen spontaan aan de ongelukkigste Donkiaan van het afgelopen seizoen, Daniel Steenbergen. Een prachtig en ontroerend gebaar.

Mooi was het ook om te zien dat Mo Irezzi naar de rand van het veld snelde om zijn moeder te verblijden met zijn bos bloemen.

Ondertussen rende fotograaf Desiree Kruijt flitsend snel van de ene naar de andere feestvierder om fraaie plaatjes te schieten.

Toen het feestgedruis op het veld eindelijk wat begon te luwen werd het tijd om het clubhuis in te gaan voor de officiële huldiging. Daar alleen maar gelukkige gezichten. Oudgedienden lieten zich het bier en de bitterballen goed smaken, ik zag sponsor Pieter van Houten gelukzalig voor zich uit staren, terwijl de in DONK-kleding gehulde kinderen van een paar spelers de polonaise al hadden ingezet.

Technisch coördinator Patrick Akerboom beklom het podium onder oorverdovende DJ-klanken. Hij nodigde eerst de staf uit. Onder oorverdovend applaus werden Edwin Erwich, Pascal van Driel, Wim van de Velde, Koos de Keizer, verzorger Fred Klomp en assistent-scheidsrechter Addy De Jong in het zonnetje gezet.

Daarna was het de beurt aan de spelers. Onder luid gejuich beklommen achtereenvolgens Charaf Akoub, Gregory Smeenk, Zakaria Mellah, Mark van Doeland, Macky Chinkham, Jeffrey Ysselsteyn, Rik Bogaard, Marvin Vat, Kees Kleiweg, Imad El Yousfi, Bas van der Eem, Dave Tol, Ralph Tol, Wener Overkamp, Mike Sluijter, Mo Irezzi, Jeroen de Jong (de dag ervoor nog uitgeroepen tot Donkiaan van het jaar), Mark van Oosten, Daniel Steenbergen, Jeffrey Berlijn en Wouter Steenbergen (met kind op de arm) het podium dat ernstig doorboog onder de hossende voeten van het uitgelaten gezelschap. “We are the champions” klonk het uit vele kelen. De onvermijdelijke polonaise kon uiteraard niet uitblijven. Als een kudde wilde buffels flitsten de feestvierders hossend over de vloer. Kinderen moesten in veiligheid worden gebracht om niet onder de voet gelopen te worden door de uitzinnige groep.

Het zal geen verbazing wekken dat de afscheidnemers Wouter Steenbergen en Jeroen de Jong uitgebreid op de schouders gingen bij hun ploeggenoten.

Daarna was het de beurt aan Jeroen de Jong voor een dankwoord aan het adres van de staf, zijn medespelers en de supporters. Ook captain Jeffrey Ysselsteyn sprak mooie woorden van dank.

Onder de welluidende klanken van zanger Patrick Willemse, begeleid door zijn charmante assistente, konden de voetjes vervolgens van de vloer.

Nadat ik PR-chef André van Dantzig, die mij er nog even aan wilde herinneren dat hij de uitslag goed had voorspeld, van mij had afgeschud trof ik Ria de Jong, moeder van Jeroen de Jong. Ze vertelde dat ze het zich nog maar moeilijk kon voorstellen dat het tijdperk van haar zoon Jeroen na 18 jaar in DONK 1 voorbij was. “Maar ik ga zeker kijken als hij in het derde gaat spelen, dat doe ik nu ook al regelmatig.”

Dit stukje kan natuurlijk niet zonder een kort gesprekje met eerst Jeroen de Jong en later met Wouter Steenbergen.

Gevraagd naar de hoogtepunten uit zijn 18 jaar durende carrière in DONK 1 zei de Donkiaan van het jaar Jeroen de Jong dat het plezier in het spel altijd zijn drijfveer is geweest. Dat plezier vond hij bij DONK. Op verlokkelijke aanbiedingen van veel hoger geplaatste clubs is hij daarom nooit ingegaan. Sportieve hoogtepunten blijven toch altijd de kampioenschappen, zo vertelde hij.

Dieptepunten waren natuurlijk zijn beenbreuk in de thuiswedstrijd tegen Groeneweg en de recente aftocht per ambulance in de bewogen thuiswedstrijd tegen Oliveo. Gelukkig waren de gevolgen minder ernstig dan het aanvankelijk leek.

“Het afscheid nemen valt zwaar”, zo besluit de routinier. “Ik was de laatste weken juist weer bijzonder fit. Ik had er nog wel een jaartje aan vast kunnen plakken, maar je moet ergens een grens trekken….”

Jeroen, het ga jou en je gezin goed! Bedankt voor al het moois dat je ons gegeven hebt.

Gevraagd naar de hoogtepunten uit zijn 13 jaar durende carrière in DONK 1 vertelde Wouter Steenbergen dat een paar hoogtepunten hem nog helder voor de geest staan. Zo maakte hij in het eerste jaar dat hij in de selectie speelde meteen deel uit van het kampioensteam. Ook de promotie naar de tweede klasse uit bij Vredenburch was geweldig.”Ik scoorde de eerste goal en Malaka (Jeroen de Jong) de tweede”. En met een grijns:” Het was jammer dat Blokkie (de naast hem staande keeper Patrick de Blok) nog een bal liet glippen, toen werd het nog spannend ook!”

“Dieptepunt was mijn uit de kom geschoten knieschijf. Gelukkig was Eric Heesen er snel bij om hem recht te zetten. Maar het heeft me wel een half jaar gekost.”

Wouter, het ga jou en je gezin goed! Bedankt voor al het moois dat je ons gegeven hebt.

Het feest gaat ongetwijfeld nog lang door. Ik spoed mij naar huis om mijn stukjes te schrijven.

 

Beste lezers,

Ik ben in mijn verslag helemaal vergeten om keeperstrainer Harry van der Pouw te vermelden. Zijn vele trainingsuurtjes met keeper Bas van der Eem kwamen er in de beslissende wedstrijd tegen Slikkerveer dubbel en dwars uit!