Afscheidsrede Jober Thoen bij plechtigheid op het IJsselhof

Jober Thoen, 53 jaar lid van onze voetbal club, SV DONK.

Als voorzitter van onze voetbal club sta ik hier als een geschokt persoon. Jober was de woensdag voordat hij werd opgenomen in het ziekenhuis nog op het Donk veld. Wij hadden getraind en wij, is het laagste zondag elftal van onze vereniging. Dat is eigenlijk niet zo heel vreemd want Jober was er iedere dag. Iedere dag was hij op Donk veld en als hij niet kon, meldde hij zich af. Meestal had hij dan iets van zijn familie. En vooral op zondag had hij daar behoorlijk de pest over in, zo liet hij dat merken. Geheel onterecht zou ik denken want zijn familie hielp Jober met allerlei zaken. Zo zorgden zij de laatste tijd dat hij iedere door de weekse dag een warme maaltijd kon genieten.

Jober was tot de laatste zondag actief voor onze club. Ondanks dat hij was gestopt als wedstrijd secretaris was hij toch iedere zondag een vaste waarde bij Donk één als gastheer. Bij uit en thuis wedstrijden was hij erbij. Menig scheidsrechter heeft hij ontvangen en de weg gewezen naar ons complex. Steevast belde hij de donderdag voor de wedstrijd de scheidsrechter op om te vragen of hij ons veld wel kon vinden. Dat straalde betrokkenheid uit, wat ondermeer tot uitdrukking komt uit de vele blijken van medeleven die wij als vereniging mogen ontvangen.

Jober is als 14 jarige jongen bij onze club komen voetballen. Hij had zijn lengte niet mee maar dat deerde hem niet. Hij had het naar zijn zin en al gauw bleek dat hij zich thuis voelde bij onze familie club. Toen er een vacature vrij kwam als wedstrijd secretaris werd al snel richting Jober gekeken. Jober heeft deze taak veertig jaar volgehouden ook al ging dat niet altijd vanzelf. Hij wilde wel ieder jaar gevraagd worden. Want steevast aan het eind van het seizoen zei hij dat hij ermee stopte en naar Olympia ging, wat natuurlijk zijn manier van provocatie was.  In het begin was dat natuurlijk wel even schrikken maar Jober was natuurlijk niet weg te slaan.

Jober een vriend van iedereen. Hij wist van iedereen wat. Vroeg steevast met belangstelling naar je omstandigheden als hij wist dat het niet zo goed met je ging. Jober cijferde zich vaak geheel weg voor het grote belang en dat was voor hem DONK.
Vriendschappen werden er ook gesloten door Jober en een flink aantal jaren ging hij met een aantal vrijgezellen ( Fred- Andre- Martin- Fred)op vakantie naar een ver oord. Zo heeft hij het nodige van de wereld gezien en heel wat vlieg uren gemaakt.
Jober was ook vrijgevig, bij menige loterij kocht hij gewoon de resterende lotjes op om er voor te zorgen dat ze snel met de trekking konden beginnen. Vanwege zijn aantal lootjes had hij natuurlijk altijd prijs. Die prijsjes werden direct weer door hem gesponsord. Jober was altijd in om een bijdrage te leveren, of het nu gaat om Donk één of het laagste pupillen team. Menig wedstrijd bal werd door hem gegeven en als er een Touringcar geregeld moest worden was hij ook altijd te porren voor een bijdrage.

Zijn warme  belangstelling ging natuurlijk uit naar de dames afdeling en hij heeft wel eens gehoopt op een affaire maar daar is niets van gekomen. De hele Donk familie werd door Jober omarmd en hij was van de partij bij alle gebeurtenissen. Altijd op de achtergrond maar was er wel.

Gelukkig wisten vele Donkianen  Jober te waarderen en betrokken hem bij allerlei activiteiten. Zo is ook het Jober Thoen Lagere Elftal toernooi ontstaan. Een veteranen toernooi waarbij de derde helft even belangrijk, zo niet belangrijker is dan de eerste prijs.
Jober is voor onze club een super vrijwilliger geweest. Iedereen heeft wel een anekdote. Jober  heeft veel mee gemaakt, kampioenschappen en degradaties, buitenlandse reisjes en voetbal kampen en soms stond er een heg in de weg. Een betrouwbare vrijwilliger is hij zeker geweest, ondanks zijn eigenaardigheden, hij lustte wel een pilsje en kon wel eens narrig zijn, toch denken wij terug aan een groot vrijwilliger.
Het is dan ook niet voor niets dat het Donk bestuur Jober onlangs heeft benoemd tot Ere-Iid van onze vereniging. Ik kan mij het nog goed herinneren. In de Donkkantine met de nieuwjaarsreceptie, Jober op de stoel, in het bij zijn van zijn geliefde familie, werd hij door alle aanwezigen toe gezongen. Het was hem zo gegund.
We nemen afscheid van een superclubman, zeldzaam tegenwoordig, iemand die het zo goed voor heeft gehad voor onze club, woorden schieten te kort.

Jober laat een enorme leegte achter, wij missen hem nu al en dat zal maar lastig slijten. Jober in zijn regenjas met een sigaretje in de hand zo kwam hij vaak het terrein op nadat hij zijn fiets had geparkeerd. Dat staat mij het meeste bij!

Jober, namens alle Donkianen zeer bedankt voor al het werk wat voor de club hebt gedaan.

Ik wens alle familie en Donkleden veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.

Jober rust zacht.

Jos van der Sprong, Voorzitter SV DONK.